--> Za 2 dni rozpoczyna się Turniej Ras

Lycans - z tęsknoty do księżyca

Treść

Wydawać by się mogło, że ostatnimi czasy dzielenie wilkołaków ze względu na wygląd fizyczny po przemianie na antropomorficzne (tj. ludzi o cechach wilczych) lub zoomorficzne (tj. wilki o cechach ludzkich, głównie psychicznych) okazało się być zbyt ogólnikowe na miarę poziomu rozwoju tego tematu w obecnym nam XXI w., dlatego coraz częściej pojawiają się w użyciu terminy bardziej szczegółowe, dzielące obydwie powyżej wymienione kategorie na szereg różnych subkategorii.

Moje poszukiwania związane z chęcią znalezienia śladów etymologii owej nomenklatury zaprowadziły mnie do prawdopodobnego źródła, z którego mogły zostać zaczerpnięte. Jest nim mianowicie wyadana po raz pierwszy w 1992 r., a później przechodząca kilka re-edycji, gra fabularna (RPG) pt. Werewolf: The Apocalypse, w której to można się spotkać z owym nazewnictwem, jak również z całą historią, która towarzyszy całej grze I która zapewne również miała silny wpływ na sposób postrzegania wilkołaków przez wiele osób, której jednak nie będą w tym miejscu przytaczał.

W myśl owej nomenklatury, łącząc ją zarazem z tą wcześniejszą, wilkołaki mogą jawić się w pięciu różnych formach:

  1. Antropomorficzne:
    1. homid - forma ludzka, człowiek; postać, pod którą egzystuje większa część tradycyjnych wilkołaków
    2. glabro - tzw. „potworny człowiek”, quasi-człowiek; można powiedzieć, że w przypadkach dalszej przemiany, jest to forma wstępna, którą cechuje: znaczne powiększenie rozmiarów ciała i muskulatury, pojawienie się nadmiernego owłosienia na całym ciele, upodobnienie paznokci do pazurów, zaostrzenie zębów, jak również zmiana koloru tęczówek oczu i/lub źrenic;
    3. crinos - wilkolud; forma ukochana przez reżyserów horrorów i bardzo dużej części innych produkcji o tematyce wilkołaczej, cechuje się: wyprostowaną postawć i zazwyczaj poruszaniem się na dwóch tylnich kończynach, a także [przeważającymi] widocznymi ludzkimi elementami anatomicznymi (np. tors, pięć palców u łap, również ludzkie genitalia); ogon może, choć nie musi, występować
  2. Zoomorficzne:
    1. hispo - tzw. „potworny wilk”, quasi-wilk; jest to postać pośrednia pomiędzy wilkoludem a wilkiem; cechuje ją: czworonożna postawa, silne, przypominające jeszcze nieco ludzkie kończyny, zwłaszcza tylne, co sprawia, że cała sylwetka może, choć nie musi, być trochę pochylona w przód; wilkołak w tej formie jest o wiele szybszy od dwunożnego wilka, ale jego budowa wciąż odróżnia go od normalnego wilka
    2. lupus - forma wilka, wilk; końcowy etap przemiany wilkołaczej, wiadomo jednak, że niekiedy zatrzymuje się ona na etapach wcześniejszych i na owych etapach pozostaje, lecz może być również tak, że dochodzenie do końcowej formy przemiany może być uwarunkowane zaawansowaniem spenetrowania organizmu nosiciela przez wirus lub wynikać po prostu z doświadczenia; wilkołak w tej formie nie powinien różnić się niemal niczym od normalnego wilka, może za wyjątkiem nieco większych niż naturalnie rozmiarów

Oryginalne źródło: http://footprint.republika.pl/

Menu główne

Informacja licencyjna; kontakt z twórcą; walidacja

Strona wygenerowana w 0.03 sekundy.